दसरा - अश्विन शुद्ध दशमी

3:28 PM - Posted by Sneha - 1 comments



आजचा दिवस अतिशय शुभ समजला जातो. कारण हा मराठी संवत्सरातील साडेतीन मुहूर्तापैकी एक मानला जातो. त्यामुळे कोणतेही नवीन कार्य ह्या दिवशी सुरु करतात. लहान मुलांकडून ह्या दिवशी सरस्वतीचे पूजन करवून त्यांच्या  शिक्षणाचा श्रीगणेशा करतात.

पुराणकाळात महिषासूर नावाचा एक राक्षस होऊन गेला. आपल्या दुष्ट कृत्यांनी त्याने पृथ्वीवर हाहाकार माजवला होता. त्याचा वध एका स्त्री च्या हातून होईल आणि अन्य कोणी त्याला मारू शकणार नाही असा त्याला वर मिळालेला होता. अशी स्त्री तिन्ही लोकात नाही म्हणून तो खूपच उन्मत्त झाला होता. तेव्हा अष्टभुजा देवीने अश्विन शुद्ध प्रतिपदा ते दशमी असे दहा दिवस त्याच्याशी तुंबळ युद्ध करून दहाव्या दिवशी त्यास ठार मारून त्याच्यावर विजय मिळवला. म्हणून या नऊ  दिवसांना नवरात्री आणि ह्या दहाव्या दिवसाला 'विजयादशमी' असे म्हणतात. शौर्य, विजय, संपत्ती आणि विद्या देणारा हा महत्वाचा दिवस आहे.

त्या काळी रघु नावाचा एक उदार आणि विद्वानांना आश्रय देणारा एक राजा होता. कौत्स नावाच्या ब्राम्हणाला गुरुदक्षिणा म्हणून आपल्या गुरूंना १४ कोटी सुवर्णमोहरा हव्या होता. तेव्हा कौत्स मदत मागण्यासाठी रघु राजाकडे आला. रघु राजने आपली सगळी संपत्ती आधीच दान केल्यामुळे त्याचाकडे इतकी संपत्ती नव्हती. पण त्याने कौत्साला ३ दिवसात इतक्या सुवर्णमोहरा देण्याचे आश्वासन दिले. आणि रघु राजाने इंद्रासोबत युद्ध पुकारले. तेव्हा कुबेराने घाबरून अयोध्यानगरच्या बाहेरील शमीच्या आणि आपट्याच्या झाडांवर सुवर्णमोहरांचा वर्षाव केला. तेव्हा रघु राजाने त्यातील फक्त १४ कोटी सुवर्णमोहरा कौत्साला दिल्या आणि बाकी सगळ्या मोहरा प्रजाजनांमध्ये लुटवून टाकल्या. त्याचे प्रतिक म्हणून आजच्या दिवशी शमीच्या झाडाची किवा आपट्याच्या झाडाची पूजा करण्याची प्रथा आहे. पूजा झाल्यानंतर ह्या झाडांची पाने लुटतात आणि ती आप्तेष्टांना सोने (सुवर्णमोहरांचे प्रतिक) म्हणून वाटतात.

ह्याच दिवशी प्रभू रामचंद्रांनी रावणाचा वध करण्यासाठी प्रस्थान केले आणि त्यांना विजय मिळाला म्हणून हा दिवस शुभ मानतात. तसेच अज्ञातवासात पांडवांनी आपली शस्त्रे शमीच्या झाडात लपवून ठेवली होती अशी आख्यायिका आहे. आणि अज्ञातवासानंतर पांडवांनी ह्याच झाडातून आपली शस्त्रे धारण केली. म्हणून ह्या दिवशी शस्त्रांची पूजा केली जाते. ह्या दिवशी सरस्वतीपूजनासोबतच घरामध्ये असलेल्या वाहनांची आणि पोथी - पुराणांची पूजा केली जाते. आणि व्यापारी लोक ह्या दिवशी आपल्या यंत्रसामुग्रीची आणि कामाच्या हत्यारांची पूजा करतात.  आणि हा दिवस सोने खरेदीसाठी सुद्धा शुभ मानला जातो.

म्हणूनच सर्व वाचकांना हा सण खूप आनंदाचा आणि भरभराटीचा जावो...!!!  "दसरा सण मोठा आणि नाही आनंदाला तोटा..!!!"


Friendship Day निमित्त खूप खूप शुभेच्छा...!!!
7:08 PM - Posted by Sneha - 1 comments

आज Friendship Day निम्मित माझ्या डायरीतून माझ्या सगळ्या मित्र- मैत्रिणींसाठी काही ओळी...
शिंपल्यात घालून समुद्र कधी दाखवता येत नाही
हाताने काढलेल्या फुलांचा कधी सुगंध येत नाही
निळ्याभोर गगनाचा अंत कधी होत नाही
खऱ्या मैत्रीपूर्ण भावनांचा उल्लेख शब्दात कधी होत नाही..


आठवणीतल्या म्हणी..
11:22 PM - Posted by Sneha - 3 comments

आज खूप दिवसांनी ब्लॉगवर काहीतरी टाकण्याचा मूड झाला... मनात विचार आला की अश्या कितीतरी म्हणी असतील ज्या आधीच्या काळात नेहमी बोलण्यात येत असतील पण आता त्या माहीत सुद्धा नसतील... ह्या म्हणींना आठवण्याचा एक प्रयत्न म्हणून मी माझ्या आजीला हट्ट करून करून काही  म्हणी आठवायला लावल्या आणि त्या मी इथे टाकत आहे... ह्यातल्या बऱ्याच म्हणी कदाचित माहीत असतील पण तरीही जराशी मजा म्हणून...

- वेल्हाळीला दुक्ख झाल चोळून चोळून लाल केल...
- खादाड खाऊ लांडग्याचा भाऊ..
- नाकापेक्षा मोती जड
- दात आहेत तर चणे नाहींत आणि चणे आहेत तर दात नाहीत
- बाजारात तुरी भट भटणीला मारी
- नाव सोनुबाई हाती कथलाचा वाळा
- आवळा देऊन कोहळा काढणे
- ताकाला जाऊन भांड लपवणे
- मला पहा आणि फुलं वाहा
- तोंडात तीळही न भिजणे 
- आपला तो बाब्या आणि दुसर्याचे ते कार्टे
- सोय जाणेल तो सोयरा
- दुसर्याच्या डोळ्यातलं कुसळ दिसत पण स्वतःच्या डोळ्यातलं मुसळ दिसत नाही
- घोडा आपल्या गुणाने दाणा खातो
- घरात नाही दाणा म्हणे मला बाजीराव म्हणा
- कोंबडा आरवला नाही तरी उजाडायच राहत नाही
- सरड्याची धाव कुंपणापर्यंत
- जावायाच पोर हरामखोर
- मी नाही त्यातली आणि कडी लावा आतली (ही म्हण मकरंद अनासपुरेच्या तोंडून एका पिक्चरमधे ऐकली आहे... :) )


हा खेळ सिरिअल्सचा.....
9:26 PM - Posted by Sneha - 2 comments

         कोणी कितीही सीरिअलच्या नावाने आरडा ओरडा केला तरीही अश्या खूप कमी व्यक्ती असतील ज्यांनी एकही सीरिअल TV वर पाहिली नसेल.. कौटुंबिक सीरिअल साठी मात्र तमाम पुरुष मंडळीचा अपवाद म्हणता येईल.. पण खर सांगायचं तर आता आपल्या बाबांच्या वयाचे लोक सुद्धा आई लोकांमुळे एखादी सीरिअल तरी (चुकून ?) पाहतातच.. :) हं तर नमनाला घडाभर तेल म्हटल्यासारख मला काय सांगायचं आहे ते राहूनच गेल.. आता माझ्या मनातले काही निरागस प्रश्न मांडणार आहे... :)
       सीरिअलमधली हिरोईन ही नेहमीच खूप सरळसाधी अन्याय सहन वगरे करणारी, घरातल्या व्यक्तींची नको तितकी काळजी घेणारी, जे लोक तिच्याशी खूप वाईट वागतात त्याचं चांगल व्हाव म्हणून देवाला साकड वगरे घालणारीच का असते? त्याचं हे अति चांगल वागणं कधी कधी विचार करायला लावत की ह्यांना काही स्वाभिमान वगरे आहे की नाही? आणि ह्या सगळ्या त्यागाच्या मूर्तींना घरालेच काही लोक वेगवेगळ्या नात्यांच्या रुपात त्रास देत असतात. मजा म्हणजे ह्यांना माहीत असत आपल्याला कोण त्रास देऊ शकत आणि आधी पण त्रास दिलेला आहे तरीपण पुन्हा पुन्हा त्यांच्यावर विश्वास ठेवून ह्या नेहमी का गोत्यात येतात? ह्यांना नॉर्मल लोकांसारखा राग वगरे का येत नाही? ह्यांना कधीच कोणाला धडा शिकवावा वाटतात नाही का?  :) 
          आधी असं होत की हिंदी सीरिअल मधे काहीही चालायचं.. जस की ज्याचं एकमेकांवर प्रेम असेल त्याचं एकमेकांशी लग्न होणार नाही दुसर्या कोणाशीतरी होईल... :) हिरो आणि हिरोईनला सावत्र बहिण किवां भाऊ असलेच पाहिजेत म्हणजे त्यांना त्रास सहजपणे देऊ शकतील. आणि इथे पात्रांचे कितीही वेळा लग्न होऊ शकतात अर्थातच वेगवेगळ्या व्यक्तीसोबत ... :) आणि अजून एक चमत्कारिक गोष्ट म्हणजे एखादा मेलेला व्यक्ती अचानक जिवंत होणं किवां त्याच्यासारखा दिसणारा व्यक्ती परत त्याच कथानकात अवतरणं. हा डिरेक्टरचा फेवरेट ट्विस्ट आहे. :)  आता अतिशयोक्तीची कमाल म्हणजे आणि  medical science ची खिल्ली उडवणारा अजून एक प्रकार म्हणजे कोणत्याही character चा accident झाला की त्याची plastic surgery नक्की होणार. मग ती व्यक्ती नवीन ओळख घेऊन कथानकात येणार आणि स्वतःच्या अन्यायाचा बदला घेणार.. आणि हो plastic surgery झाली की ह्या व्यक्ती बारीक असेल तर जाड किवां जाड असतील तर बारीक होऊ शकतात.. त्यांची संपूर्ण अंगकाठी आणि हेअर स्टाइल वगरे सगळ काही बदलत... भारी आहे बुवा..!! :) आणि आता ह्या सगळ्या गोष्टी मराठी मालिकांमध्ये सर्रासपणे आल्या आहेत. फक्त बदल इतकाच की पात्रांची नाव मराठी आहेत आणि ह्या सिरिअल्समध्ये  सगळे मराठी सण साजरे होतात :) पण ह्या सगळ्या सिरिअल्समध्ये नेहमी वाईटच गोष्टी का चालू असतात? नेहमी कट - कारस्थान का सुरु असतात?  कधी कधी इतक्या सारख्या गोष्टी २-३ मालिकांमध्ये सुरु असतात की पुढे काय होईल ते आपण सहज ओळखू शकतो... खरं सांगायचं तर ह्या सगळ्याचा आता वीट आला आहे.. कुठेही पहा तेच.. पण तरीही नवीन सीरिअल आली कि सगळेजण अशी अपेक्षा करतात कि कदाचित काहीतरी वेगळं असेल.. :)
               म्हणूनच आता सगळ्यांचा मोर्चा Reality Shows कडे वळला आहे. कारण इथे आपल्या काहीतरी knowledge मिळतं जरा मनोरंजन होते. काही खरोखर चांगले Reality Shows आहेत ते म्हणजे KBC, सारेगमप, Cookery Shows, Comedy Shows, Dance Competitions... आणि हो  Rodies  पण.. तितकंच काहीतरी वेगळं पाहायला मिळत त्यात.. पण आता ह्या shows मधे तोचतोचपणा येऊ नये नाहीतर पुन्हा कौटुंबिक सीरिअल मधे अडकलो तर डोक्याचा भुगा व्हायला वेळ लागणार नाही..   


दसर्याच्या हार्दिक शुभेच्छा..!!!
4:20 PM - Posted by Sneha - 0 comments




आनंद घेऊन आला हा "दसरा" सोने लुटून करूया साजरा..
सोनेरी दिवसाच्या सोनेरी इच्छा... सोन्याहून अनमोल अश्या माझ्या शुभेच्छा...!!!


माझ्या ब्लॉगच्या सगळ्या वाचकांना आणि पाहुण्यांना माझ्या खूप खूप शुभेच्छा.. :)



माझा हरवलेला निसर्ग...
11:41 PM - Posted by Sneha - 3 comments

ह्या रोजच्या ऑफिसच्या गडबडीत कधी कधी मला वाटत की मी मान वळवून सुद्धा पहात नाही...  आमच्या घराच्या जवळ इतक्या छान गोष्टी आहेत ज्या मी इतक्या दिवसांमध्ये नीट पहिल्याच नव्हत्या. मागच्या २-३ वीकेंडला मी आमच्या घरासमोरच्या छोट्याश्या बागेत जाऊन आले. खूप मस्त वाटल.. अस वाटल की कितीतरी वर्षांनी मी झाडांना-पानांना-फुलांना इतक्या जवळून पहात आहे.. वेगवेगळ्या फुलांचे वास घेताना एकदम फ्रेश वाटल.. हा वास आपण रोज वापरतो त्या deo आणि perfume पेक्षा कितीतरी रेफ्रेशिंग होता.. :)    
           आमच्या घराच्या gallery मधे आजकाल बरेच जण हजेरी लावतात.. त्यात नेहमी येणारे छोटे पाहुणे म्हणजे साळुंक्या.. चिमण्या आणि कावळे आहेत. कावळा तर रोज सकाळी सकाळी ठरलेल्या वेळेत येतो. तिथे त्याला आधीच खायला ठेवलं असेल तर ठीक आहे नाहीतर आरडाओरडा करून आम्हाला बोलावतो. मग एकदा त्याला खायचं ठेवलेलं दिसलं की त्याच्या ओळखीच्या मंडळींना बोलवून मस्त ब्रेकफास्ट करतो.. एका दिवशी चिमणी तर तिच्या २ छोट्याश्या पायांवर उडी मारत आमच्या hall मधे आली.. :) मला एकदम लहानपणीचे दिवस आठवले जेव्हा मला आई चिऊ - काऊ दाखवत जेवायचे घास भरवायची.... असं म्हणतात की पक्षी ज्या घरात जातात त्या घरात +ve energy असते. संध्याकाळी बागेत झाडांना पाणी घातले होते तेव्हा मला खूप आवडणारा मातीचा वास आला. एखादी आवडणारी गोष्ट अचानक घडल्यावर जस वाटत ना तस वाटल अगदी. 
           माझ्या एकटीची परफेक्ट संध्याकाळ कशी असू शकते माहीत आहे? घराच्या टेरेस मधे मी आमच्या गोलू - मोलू (बीन bags) वर बसलेली असेन. बाहेर मस्त गार वारा सुटलेला असेल. वार्याचा आवाजच इतका आवडेल की कानात गाणे ऐकण्यासाठी headphones पण टाकणार नाही... हातात एखादी मस्त कादंबरी असेल... हातातल्या वाफाळत्या कॉफ्फीची चव घेत मी कादंबरीमधल्या   आवडत्या पात्राशी स्वतःला relate करत मी रमून गेलेली असेन.. बस अजून काय हव? :)
         कधी कधी वाटत की खरच डोळे नीट उघडे ठेवून पाहिलं तर आपल्याला प्रत्येक क्षणी आनंद देणाऱ्या कितीतरी गोष्टी आपल्या आजूबाजूला असतात.. पण आपलच लक्ष नसत... आठवड्यातले ५ दिवस ऑफिसमधे सारखा तोच पांढरा डेस्क आणि काळे computer screens पाहिल्यानंतर २ दिवसांच्या हक्काच्या सुट्टीमध्ये colorful निसर्ग पाहायला किती छान वाटत ना? मला तर माझा हरवलेला निसर्ग हळू हळू पुन्हा सापडतोय.. :) आणि तुम्हाला? 




दिवेआगर...!!! भाग - २
10:35 AM - Posted by Sneha - 1 comments
        १०-१५ मिनिटांमध्ये आम्ही कॉटेजमध्ये पोचलो. खूप सुस्ती आली होती. आशिषने मला आधीच TV असलेली रूम चालेल (म्हणजे हवी आहे) असा बुक करताना मला सांगितलं होत. :) मग World Cup match मधे काय सुरु आहे ते जरास पाहिलं. ५ च्या आसपास तयार होऊन आम्ही पुन्हा बीचवर जाण्यासाठी निघालो. आम्हाला Sunset घालवायचा नव्हता. तिथे मी माझी खूप दिवसांची इच्छा पूर्ण केली... ती म्हणजे मी तिथे बीचवर वाळूमध्ये माझं आणि आशिषच नाव लिहिलं. :) आणि वाळूमध्ये काढलेली अजून एक कलाकृती....

                                                   
पाण्यामध्ये बरंच आतमध्ये मला जावसं वाटत होत. पण वेळ जरा भरतीची असल्यामुळे फारस आतमध्ये मी गेले नाही. तिथे बीचवर राईड मारण्यासाठी एक मस्त घोडागाडी होती. काहीजण तिथे मस्त राईड घेत होते. ते पाहून मला एकदम जुन्या हिंदी movie मधले scenes आठवले. :) आम्ही तिथे मनसोक्तपणे sunset चे फोटो काढले. काही मुल तिकडे cricket खेळत होते. लगेच मनात विचार आला की मोठ्ठा group मिळून आलो असतो तर नक्कीच खेळलो असतो इथे... :)   




           आम्ही होळी-रंगपंचमीच्या विकांताला गेलो होतो म्हणून तिथे एक मज्जा पाहायला मिळाली. फिरायला आलेले आणि गावातले लोकसुद्धा कोरडा रंग एकमेकांना लावत होते आणि सरळ समुद्रामध्ये घुसत होते. :) लहानपणी आम्ही कोणाला त्रास द्यायचा असेल तर एक पूर्ण बादलीभरून रंगीत पाणी करायचो आणि त्याच लक्ष नसताना अचानक अंगावर टाकायचो.... पण इथे तर अक्खा समुद्र होता. असाच मनात एक मजेशीर विचार आला की पूर्ण समुद्रच रंगवून टाकला तर? जस की पूर्ण गुलाबी,हिरवा किवा आपल्या आवडत्या रंगाचं समुद्रच पाणी... :)) sunset चे फोटो काढताना खूप मज्जा आली. मी सुर्यासोबत खूप मस्त फोटोस काढले. जस की सूर्याला खाताना... डोक्यावर घेतलेला... हातावर घेतलेलं... बोटांमध्ये पकडलेलं... हळूहळू समुद्र अस्ताला जायला लागला. आणि मग शेवटी पूर्णपणे समुद्रामध्ये बुडून विझला. :)


           मग थोडावेळ आम्ही तिथे निवांत गप्पा मारत बसलो. अंदाजे रात्री ८ च्या आसपास आम्ही कॉटेजमधे परतलो. दुपारी खूप जास्त जेवण झाल्यामुळे आम्हाला फारशी भूक नव्हती. म्हणून मग आम्ही जिथे राहिलो होतो तिथेच असलेल्या काकूंकडे आम्ही फक्त पोहे आणि चहा घेऊ असे सांगितले. रात्री तितकच खाऊन मस्त पोट भरलं. आणि मग सुमुद्राची गाज ऐकता ऐकता कधी डोळा लागला ते कळलच नाही...
           सकाळी लवकर उठून मस्त उपमा आणि सोलकढीचा नाश्ता केला. कॉटेज आम्ही ठरल्याप्रमाणे १० वाजता सोडलं. पुन्हा एकदा बीचजवळून आमच्या कारमधून राईड मारली. समुद्राला मनात साठवून ठेवलं आणि पुन्हा एकदा यायचं असा ठरवून आम्ही दिवेआगरला निरोप दिला. :)
                                                                                                                                                           समाप्त